SPISEK ARTEFAKTÓW

Jeszcze niedawno o twórczości Goro można było powiedzieć, że to przede wszystkim bardzo progresywny street art, a o estetyce w której się poruszał - krótko: industrial. Dziś nic nie jest już takie oczywiste. Przestrzeń publiczna, vlepkopochodna instalacja i industrialne formy to nadal ważne tropy do odczytywania jego twórczości, ale najnowszy projekt artysty pt. Cywilizacja Ludzi każe spojrzeć na całą twórczość Goro z zupełnie innej perspektywy. Nowy projekt, chociaż z pozoru bardziej chłodny i zdystansowany, w istocie jest zaproszeniem do bardzo osobistego obszaru. Twórca pokazuje nam zaplecze swojego języka. Goro okazuje się już nie tylko artystą-plastykiem, autorem zmysłowych, inspirowanych przemysłem form i obiektów. W najnowszym projekcie ujawnia on swoją specyficzną relację z otaczającym światem: występuje teraz w roli techno-przyrodnika, kolekcjonera osobliwości, pozaziemskiego badacza, nieco bezradnego i wyobcowanego, ale też nieustępliwego w rekonstruowaniu związków i relacji między znalezionymi okazami plastikowej miejskiej flory. Poznajemy tu psychiczne determinanty jego talentu: natręctwo zbierania i manię katalogowania, dystans i zdolność przyjmowania unikalnej, nieoczywistej perspektywy.

Otaczającą go technosferę artysta traktuje tak jak XIX-wieczny przyrodnik naturę: nie wnikając zbyt głęboko w mechanizmy obserwowanych procesów stara się gromadzić i katalogować zjawiska, szukać miedzy nimi podobieństw, wyróżniać typologiczne grupy, budować wirtualny atlas obiektów, form i znaków. Podchodząc do obiektu, Goro zdaje się zapominać na chwilę wszystko co wie o jego funkcji, odsuwa od siebie oczywiste, codzienne klasyfikacje: patrzy na formę “niewinnym okiem”, z fascynacją i otwartością dziecka przyglądającego się po raz pierwszy nieznanemu zjawisku, lub jak wysłannik obcej cywilizacji, który tytułową “cywilizację ludzi” bada z nieosiągalnego dla jej uczestników dystansu.

Ale postawa, którą zajmuje artysta wobec technosfery to chyba nie tylko wynik jego unikalnego daru zdystansowanego spojrzenia. W jakimś sensie jest to postawa na którą technosfera skazuje nas wszystkich. Cywilizacja ludzi okazuje się po prostu tworem zbyt wielkim, zbyt skomplikowanym i gargantuicznie przerośniętym, by można wierzyć, że ktokolwiek kontroluje jej wewnętrzną dynamikę, lub potrafi zorientować się w jej symbolicznej nowomowie. Znaki towarowe i symbole ostrzegawcze, systemy wtyczek i kabli kompatybilnych tylko do pewnej granicy, przestarzałe nośniki danych, obiekty zbyt mało istotne by stać się zabytkami designu, ale zbyt już unikalne, by minąć je z obojętnością, urządzenia, które wyszły z użytku, nim na dobre zdążyły się zepsuć: wszystko to składa się na wielką, samosterująca machinę technicznej alienacji. Zepchnięte na margines przedmioty, które wykluczyliśmy z kręgu naszych codziennych zainteresowań okupują peryferia ludzkiej kultury, rosną tam w siłę i osiągają masę krytyczną, która zaczyna wykluczać nas samych.

Trudno uwierzyć, że Goro na prawdę dąży do opanowania i uporządkowania fascynującego go chaosu. Może raczej podejmuje tą beznadziejną próbę tylko po to, żeby postawić sobie i nam przed oczami całą przytłaczającą i nieludzką skalę gotującego się pod naszymi stopami technobulionu.

Projekt jest otwarty, to dopiero początek. Zapraszamy na stronę Cywilizacji Ludzi, która jest TU. Zwiedzając tą wirtualną encyklopedię, warto pamiętać, że sam projekt to coś więcej niż jego tylko sieciowa reprezentacja: to także ogromny magazyn posegregowanych w kartonowych pudłach znalezisk, eksperymenty w zakresie dokumentacji, czy w końcu baza materiałowa dla różnych artystycznych gestów i eksperymentów.   

Until recently, the work of Goro could be said that it is primarily a progressive street art, with industrial aesthetics origin.
Today, nothing is that obvious.
Public space, sticker-like installation and industrial forms are still important clues to read his work, but the artist’s latest project, “Civilization of Men” makes us look at the whole Goro’s work from a different perspective. New project although seemingly more cold and distant, in fact, is an invitation to a very personal area. Artist shows us supply base of his language. Goro turns out to be not only a visual artist, author of sensual, industry-driven forms and objects.In a recent project he reveals his specific relationship with the world: now in the role of techno-naturalist, collector of oddities, extraterrestrial explorer, a bit helpless and alienated, but also relentless in reconstructing relationships between found specimens of urban flora. We meet here psychological determinants of his talent: manic obsession of collecting and cataloging, the distance and the ability to show unique and unobvious perspective.

Surrounding technosphere artist treats such as the nineteenth-century naturalist treats nature: without delving too deeply into the mechanisms of the observed processes, trying to collect and catalog phenomenon, look for similarities between them, highlight typological groups, build a virtual atlas of objects, forms and signs. When approaching to an object Goro seems to forget for a moment all he knows about its features, moves apart obvious daily classifications: looking at the form with “innocent eye”, with fascination and openness of a child looking at unknown phenomenon for the first time, or as a foreign civilization messenger, who explores the title “Civilization of Men” from distance unreachable for its participants.

But the attitude artist takes towards the technosphere is probably not only the result of his unique gift of the distanced look. In a sense, it is an attitude to which technosphere condemns us all. The civilization of men turns out to be simply a creature too enormous, too complicated and gargantuan overgrown to be believed that whoever controls its internal dynamics, or can figure out every nuance in its symbolic newspeak.
Trademarks and warning symbols, systems of plugs and cables compatible only to a certain limit, obsolete media objects too insignificant to become monuments of design, but already too unique to pass them with indifference, devices that have come out of service before they could be broken for good, all this adds up to a great, self-steering machinery of technological alienation. Marginalized items that we excluded from the circle of our daily interests occupy periphery of human culture, where are growing in strength and reach a critical mass that begins to exclude ourselves. It’s hard to believe that Goro really aims to learn and bring order in the chaos which fascinates him. Maybe he takes this hopeless attempt just to put before his and our eyes all the overwhelming and inhuman scale of technosoup boiling beneath our feet.

The project is open, it’s just the beginning. Visit “Civilization of Men” website, which is here. Visiting this virtual encyclopedia, keep in mind that the project itself is more than just the network representation: it is also a huge storehouse filled with findings segregated in cardboard boxes, experiments in the field of documentation, and finally a supply for a variety of artistic gestures and experiments.